Takvimden bir yaprak....
15/2/2008 -Kategori: Gunlugumden Notlar 6
Dil söyler yürek bilir aciyi…
kolay gelir kelimeleri sarfetmek…
akli nasihatlerle doldurmak…
kendine gelmen, kendine kendini sevdirmen icindir bütün caba…
„sil süpür sıkıntilarini cik bak gökyüzüne günes
ne güzel isitiyor yürekleri” denir hep…
dünya güzel, hayat güzel yasamak güzel…!!!
güzel de aciyi neden hemen atiyorsunuz cöp tenekesine…?
gülün dikenine dokunmadan gülün varligini hissedemessin….
onu kiymetli yapan da aslinda dikeni degil midir?…
yasayacaksin
kanasiya doyasiya ve hatta kendini unutana dek yasayacaksin…
insan kendine dönüyor en nihayetinde…
yine kendine kalacaksin; birak arada unutsun insan kendini…
yoksa her sabah nasil umuda susamiscasina acabilirsin gözlerini…
geceler boyu cektigin sancilar sabaha umut dogurmaz mi…?
simdi aciyorsa yürek, bilirim o yüregi umursayan bir benim…
yoksa herkez kapi esiginde kendi acisiyla mesgul….
aslinda duymuyorlar,
bakmiyorlar bile….
yalnizca dilleri calisiyor, laflar özensiz bözensiz
elbet yerini bulur diye havaya saciliyor…
yoksa inanma!
kimsenin, acini yüregin de hissettigine…
katigini paylasirsin ama paylasmak tad verir,
katigin kendisi degil…!
simdi birakin da beni;
bana bicilen acimi yasayayim…
yoksa güneşin yeri de belli,
denizin, börtü böceklerin de…
„dikeni tutmusken ve kaniyorsa avuclarim hala,
gülü yasamaya daha vakit var demektir…!“
...
Yorum (5) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
